سوره توبه آیات 117 تا 121 - نتیجۀ پایداری در سختی ها
این مقاله شامل متن عربی و ترجمه سوره توبه آیات 117 تا 121 میباشد که درباره پذیرش توبه پیامبر(ص) و مؤمنان از سوی خداوند، ستایش اهل راستی و تشویق به انفاق و جهاد در راه خداست. این آیات درسهای زیبایی را درباره لزوم پرهیز از گناه، اهمیت توبه و اخلاص در راه خدا به ما میآموزد. امید است با تدبر در این آیات بتوانیم راه صحیح زندگی را بیابیم.
| لَقَدْ تابَ اللّهُ عَلَىالنَّبِیِ وَ الْمُهاجِرينَ وَالْاَنْصارِ | به یقین، خدا توبه پیامبر و مهاجران و انصار را پذیرفت؛ |
| اَلَّذينَ اتَّبَعوهُ فى ساعَةِ الْعُسْرَةِ | همان کسانی که در هنگام سختی از او پیروی کردند ؛ |
| مِنْ بَعْدِ ما كادَ يَزيغُ قُلوبُ فَريقٍ مِنْهُمْ | بعد از آنکه نزدیک بود دلهای گروهی از آنان منحرف شود ؛ |
| ثُمَّ تابَ عَلَيْهِمْ | سپس توبه آنها را پذیرفت؛ |
| اِنَّهو بِهِمْ رَئوفٌ رَحيمٌ (117) | زیرا او نسبت به آنان، مهربان و رحیم است |
| وَ عَلَى الثّلاثَةِ الَّذينَ خُلِّفوا | و موضوع آن سه تن که به جهاد نرفتند و مردم با آنان قهر کردند |
| حَتّیٰ اِذا ضاقَتْ عَلَيْهِمُ الْاَرْضُ بِما رَحُبَتْ | تا آنجا که زمین با همهی وسعتش، بر آنان تنگ شد |
| وَ ضاقَتْ عَلَيْهِمْ اَنْفُسُهُمْ | و حتّیٰ از خودشان به تنگ آمدند |
| وَ ظَنُّوا اَنْ لامَلْجَأَ مِنَ اللّهِ اِلّا اِلَيْهِ | و دانستند که پناهی از مجازات الهی، جز به سوی خودش نیست ؛ |
| ثُمَّ تابَ عَلَيْهِمْ لِيَتوبوا | خداوند در این حال، به آنان توفیق توبه داد؛ |
| اِنَّ اللّهَ هُوَ التَّوّابُ الرَّحيمُ (118) | زیرا که خدا توبهپذیر و مهربان است[i] |
| يا اَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا اتَّقوا اللّهَ | ای کسانی که ایمان آوردهاید: تقوای الهی داشته باشید؛ |
| وَ كونوا مَعَ الصّادِقينَ (119) | و با راستگویان باشید[ii] |
| ماكانَ لِاَهْلِ الْمَدينَةِ وَ مَنْ حَوْلَهُمْ مِنَ الْاَعْرابِ | مردم مدینه و صحرانشینان اطراف آن، حق ندارند |
| اَنْ يَتَخَلَّفوا عَنْ رَسولِ اللّهِ | که از فرمان پیامبر خدا، سرپیچی کنند؛ |
| وَ لايَرْغَبوا بِاَنْفُسِهِمْ عَنْ نَفْسِهى | و نباید جانشان را از جان او عزیزتر بدانند؛ |
| ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ لايُصيبُهُمْ | این به سبب آن است که هیچ چیزی به آنان نمیرسد، |
| ظَمَاٌ وَ لانَصَبٌ وَ لا مَخْمَصَةٌ فى سَبيلِ اللّهِ | از تشنگی و رنج و گرسنگی، در راه خدا |
| وَ لايَطَئونَ مَوْطِئًا يَغيظُ الْكُفّارَ | و در جائی که کافران را خشمگین میکند، قدم نمیگذارند، |
| وَ لايَنالونَ مِنْ عَدُوٍّ نَيْلًا | و به دشمن زیانی نمیرسانند، |
| اِلّا كُتِبَ لَهُمْ بِهى عَمَلٌ صالِحٌ | مگر اینکه به خاطرِ آن، برایشان عمل صالحی نوشته میشود؛ |
| اِنَّ اللّهَ لايُضيعُ اَجْرَ الْمُحْسِنينَ (120) | یقیناً خدا پاداش نیکوکاران را ضایع نمیکند |
| وَ لايُنْفِقونَ نَفَقَةً صَغيرَةً وَ لاكَبيرَةً | و هیچ مال کوچک و بزرگی را انفاق نمیکنند، |
| وَ لايَقْطَعونَ وادِيًا اِلّا كُتِبَ لَهُمْ | و سفری نمیروند، مگر اینکه پاداشی برایشان نوشته میشود؛ |
| لِيَجْزِيَهُمُ اللّهُ اَحْسَنَ ما كانوا يَعْمَلونَ (121) | تا خدا پاداشی بهتر از اعمالشان به آنها بدهد. |
[i] با این که فرار از جهاد گناه بزرگی است ولی خدا توبهپذیر است و نام این افراد را در قرآن نمیآورد.
[ii] بهترین دوستان در این آیه، معرفی شدهاند، خوب است که فقط با اهل راستی(صادقین) دوستی کنیم.
تعبیر این آیات در استخاره با قرآن
خوب است به شرطی که:
- خدا توبه شما را می پذیرد، به شرطی که در هنگام سختی، صبور باشید؛ زیرا که خدا توبهپذیر و مهربان است. ای کسانی که ایمان آوردهاید: تقوای الهی داشته باشید و با راستگویان باشید.