سوره هود آیات 105 تا 109 - تیره بختان و نیك بختان در قیامت
در این مقاله، سوره هود آیات 105 تا 109 از قرآن کریم و ترجمه فارسی آن آمده است. این آیات درباره روز قیامت و سرانجام تیرهبختان و سعادتمندان در آن روز توضیح داده شده. خداوند متعال در این آیات بیان میکند که در قیامت، تنها به اذن اوست که انسانها میتوانند سخن بگویند. برخی از مردم در آتش جهنم جاودانه عذاب میبینند و برخی دیگر به بهشت وارد میشوند و تا ابد از نعمتهای آن برخوردار میگردند. این آیات تصویری روشن از سرنوشت انسانها در قیامت ترسیم می کنند.
| يَوْمَ يَأْتِ لاتَكَلَّمُ نَفْسٌ اِلّا بِاِذْنِهى | زمانی که آن روز برسد، کسی جز به اذن خدا، سخن نگوید؛ |
| فَمِنْهُمْ شَقِیٌّ وَ سَعيدٌ (105) | آنگاه بعضی از آنان تیرهبخت و بعضی سعادتمند هستند |
| فَاَمَّا الَّذينَ شَقوا فَفِى النّارِ | امّا کسانی که تیرهبختند، در آتشند؛ |
| لَهُمْ فيها زَفيرٌ وَ شَهيقٌ (106) | در آنجا نالههای دردناک و نعرههای بلند سر میدهند |
| خالِدينَ فيهامادامَتِ السَّماواتُ وَ الْاَرْضُ | در آن ماندگارند، تا زمانی که آسمانها و زمین برجاست |
| اِلّا ما شاءَ رَبُّكَ | مگر آنچه خدای تو بخواهد و آنان را از عذاب رها کند |
| اِنَّ رَبَّكَ فَعّالٌ لِما يُريدُ (107) | که خدای تو، هر چه را بخواهد، انجام میدهد |
| وَ اَمَّا الَّذينَ سُعِدوا فَفِى الْجَنَّةِ | و امّا کسانی که سعادتمند هستند، آنها در بهشتند |
| خالِدينَ فيهامادامَتِ السَّماواتُ وَ الْاَرْضُ | تا آسمانها و زمین برجاست آنجا ماندگارند |
| اِلّا ما شاءَ رَبُّكَ عَطاءً غَيْرَ مَجْذوذٍ (108) | مگر آنچه خدای تو بخواهد، این بخششی، بی پایان است |
| فَلا تَكُ فى مِرْيَةٍ مِمّا يَعْبُدُ هٰؤُلاءِ | پس دربارهی آنچه این مشرکان میپرستند در تردید نباش؛ |
| ما يَعْبُدونَ اِلّا كَما يَعْبُدُ آباؤُهُمْ مِنْ قَبْلُ | آنان جز مانند گذشتهی پدرانشان، چیزی را پرستش نمیکنند؛ |
| وَ اِنّا لَمُوَفّوهُمْ نَصيبَهُمْ غَيْرَ مَنْقوصٍ (109) | و ما سهم کارشان را بدون هیچ کم و کاستی، به آنان میدهیم |
تعبیر این آیات در استخاره با قرآن
خوب است به شرطی که:
- زمانی که قیامت برسد، کسی جز به اذن خدا، سخن نگوید؛ آنجا بعضی از مردم تیرهبخت و بعضی سعادتمند هستند. امّا کسانی که تیرهبختند، در آتشند؛ در آنجا نالههای دردناک و نعرههای بلند سر میدهند؛ در آنجا ماندگارند. و امّا کسانی که سعادتمند هستند، آنها در بهشت ماندگارند؛ این بخششی، بی پایان است