سوره کهف آیات 51 تا 59 - چه کنیم تا در قیامت افسوس نخوریم؟
این مقاله، سوره کهف آیات 51 تا 59 از قرآن کریم را با ترجمه فارسی آنها ارائه میدهد. این آیات درباره موضوعاتی چون قیامت، ایمان نیاوردن مردم، سرنوشت پیشینیان و هلاکت سرکشان سخن میگویند. خداوند در این آیات به پیامبران دستور میدهد تا مردم را بیم و بشارت دهند اما برخی همچنان ایمان نمیآورند. این مقاله به صورت جامع این موضوعات مهم قرآنی را توضیح میدهد.
| ما اَشْهَدْتُهُمْ خَلْقَ السَّماواتِ وَ الْاَرْضِ وَ لاخَلْقَ اَنْفُسِهِمْ | ابلیس و نسلش را در خلق آسمانها و زمین و در خلق خودشان، شاهد نگرفتم؛ |
| وَ ما كُنْتُ مُتَّخِذَ الْمُضِلّينَ عَضُدًا (51) | و هرگز گمراهکنندگان را به یاری نگرفته ام |
| وَ يَوْمَ يَقولُ | روزی که خداوند میفرماید: |
| نادوا شُرَكائِیَ الَّذينَ زَعَمْتُمْ | «کسانی را که گمان کردید شریک من هستند، بخوانید» |
| فَدَعَوْهُمْ فَلَمْ يَسْتَجيبوا لَهُمْ | آنگاه آنان را میخوانند ولی جوابی نمیگیرند |
| وَ جَعَلْنا بَيْنَهُمْ مَوْبِقًا (52) | و میان آنها جایگاه هلاکت باری، قرار دادیم |
| وَ رَاَى الْمُجْرِمونَ النّارَ | و مجرمان آتش را میبینند |
| فَظَنّوا اَنَّهُمْ مُواقِعوها | آنگاه درمییابند که حتماً در آن گرفتار میشوند |
| وَ لَمْ يَجِدوا عَنْها مَصْرِفًا (53) | و هیچ راه فراری نیابند |
| وَلَقَدْ صَرَّفْنا فىهٰذَاالْقُرْآنِ لِلنّاسِمِنْ كُلِّ مَثَلٍ | ما در این قرآن برای مردم از هر مَثَلی آوردیم، |
| وَ كانَ الْاِنْسانُ اَكْثَرَ شَىْءٍ جَدَلًا (54) | ولی انسان بیش از هر چیز، بحث و مجادله میکند |
| وَ ما مَنَعَ النّاسَ اَنْ يُؤْمِنوا اِذْ جاءَهُمُ الْهُدیٰ | وقتی هدایت برای مردم آمد، چیزی مانع ایمان آوردنشان نشد، |
| وَ يَسْتَغْفِروا رَبَّهُمْ | و این که از خدایشان آمرزش بخواهند، |
| اِلّا اَنْ تَأْتِيَهُمْ سُنَّةُ الْاَوَّلينَ | جز این که سرنوشت گذشتگان به سراغشان بیاید |
| اَوْ يَأْتِيَهُمُ الْعَذابُ قُبُلًا (55) | یا مجازات در برابرشان قرار گیرد |
| وَ ما نُرْسِلُ الْمُرْسَلينَ اِلّا مُبَشِّرينَ وَ مُنْذِرينَ | پیامبران را نمیفرستیم مگر برای بشارت دادن و هشدار دادن ؛ |
| وَ يُجادِلُ الَّذينَ كَفَروا بِالْباطِلِ | و کسانی که به ناحق، کفر میورزیدند، مجادله میکنند، |
| لِيُدْحِضوا بِهِ الْحَقَّ | تا به وسیلهی آن جدال ، حق را پایمال کنند؛ |
| وَ اتَّخَذوا آياتى وَ ما اُنْذِروا هُزُوًا (56) | و نشانهها و هشدارها را، به مسخره گرفتند |
| وَ مَنْ اَظْلَمُ مِمَّنْ ذُكِّرَ بِآياتِ رَبِّهى | کیست ستمکارتر از آن کس که، آیات الهی به او تذکّر داده شود ، |
| فَاَعْرَضَ عَنْها وَ نَسِیَ ما قَدَّمَتْ يَداهُ | ولی از آن رو گردانده، و آنچه را انجام داده، فراموش کند؟ |
| اِنّا جَعَلْنا عَلیٰ قُلوبِهِمْ اَكِنَّةً اَنْ يَفْقَهوهُ | همانا ما بر دلهایشان پوششی گذاشتیم، که آن را نفهمند ؛ |
| وَ فى آذانِهِمْ وَقْرًا | و در گوشهایشان سنگینی نهادیم؛ |
| وَ اِنْ تَدْعُهُمْ اِلَى الْهُدیٰ | اگر به هدایت دعوتشان کنی، |
| فَلَنْ يَهْتَدوا اِذًا اَبَدًا (57) | هرگز در این حال، هدایت نخواهند شد |
| وَ رَبُّكَ الْغَفورُ ذُو الرَّحْمَةِ | صاحب اختیار تو، آمرزنده و با محبّت است؛ |
| لَوْ يُؤاخِذُهُمْ بِما كَسَبوا | اگر آنان را به سبب کارهایشان، بازخواست میکرد، |
| لَعَجَّلَ لَهُمُ الْعَذابَ | مجازات را برایشان پیش میانداخت؛ |
| بَلْ لَهُمْ مَوْعِدٌ | امّا آنان وعدهگاهی دارند، |
| لَنْ يَجِدوا مِنْ دونِهى مَوْئِلًا (58) | که هرگز در برابر آن پناهگاهی نمییابند |
| وَ تِلْكَ الْقُریٰ اَهْلَكْناهُمْ لَمّا ظَلَموا | مَردم آن شهرها را به سبب آنکه ستم کردند، هلاک کردیم؛ |
| وَ جَعَلْنا لِمَهْلِكِهِمْ مَوْعِدًا (59) | و برای هلاکتشان زمانی را مشخّص نمودیم. |
تعبیر این آیات در استخاره با قرآن
بد است، توجه داشته باشد:
- روزی که خداوند میفرماید: «کسانی را که گمان کردید شریک من هستند، بخوانید» و بدکاران آتش را میبینند و درمییابند که در آن گرفتار میشوند و هیچ راه فراری ندارند؛ پیامبران را فرستادیم برای بشارت دادن و هشدار دادن در همین موضوع مهم