سوره نور آیات 43 تا 46 - تفکری در شگفتی های جهان
این مطلب، سوره نور آیات 43 تا 46 از قرآن کریم را در بر میگیرد که به تفکر در شگفتیهای جهان آفرینش و قدرت خداوند متعال دعوت میکند. این آیات با توصیف حرکت ابرها، بارش باران و برف، جابهجایی شب و روز و آفرینش موجودات زنده از آب، بر قدرت بیانتهای خداوند در تسخیر عوامل طبیعت و آفرینش مخلوقات تأکید میکنند و انسان را به تفکر و تدبر در این نشانههای الهی دعوت مینمایند تا به معرفت حقیقت و هدایت نائل آید.
| اَلَمْ تَرَ اَنَّ اللّهَ يُزْجى سَحابًا | آیا ندیدهای که خدا، ابری را به حرکت درمیآورد؟ |
| ثُمَّ يُؤَلِّفُ بَيْنَهو ثُمَّ يَجْعَلُهو رُكامًا | سپس میان آن ذراتش، پیوند میدهد، آنگاه آن را انبوه میگرداند؛ |
| فَتَرَى الْوَدْقَ يَخْرُجُ مِنْ خِلالِهى | پس قطرات باران را میبینی که از لابلای آن خارج میشود ؛ |
| وَ يُنَزِّلُ مِنَ السَّماءِ مِنْ جِبالٍ فيها مِنْ بَرَدٍ | و از آسمان، از کوههای ابر، تگرگ را فرو میفرستد؛ |
| فَيُصيبُ بِهى مَنْ يَشاءُ | و نهایتاً با آن، به هر کس بخواهد آسیب میرساند؛ |
| وَ يَصْرِفُهو عَمَّنْ يَشاءُ | و خطر آن را از هر که بخواهد دور میکند؛ |
| يَكادُ سَنا بَرْقِهى يَذْهَبُ بِالْاَبْصارِ (43) | نزدیک است پرتو برقش، چشمها را کور کند! |
| يُقَلِّبُ اللّهُ اللَّيْلَ وَ النَّهارَ | خدا شب و روز را جابجا میکند؛ |
| اِنَّ فى ذٰلِكَ لَعِبْرَةً لِاُولِى الْاَبْصارِ (44) | همانا در این جابجایی برای اهل بصیرت، عبرتی است |
| وَ اللّهُ خَلَقَ كُلَّ دابَّةٍ مِنْ ماءٍ | خدا هر جنبندهای را از آب آفرید؛ |
| فَمِنْهُمْ مَنْ يَمْشى عَلیٰ بَطْنِهى | بعضی از آنها بر شکمِ خود راه میروند؛ |
| وَ مِنْهُمْ مَنْ يَمْشى عَلیٰ رِجْلَيْنِ | بعضی از آنها بر دو پا راه میروند؛ |
| وَ مِنْهُمْ مَنْ يَمْشى عَلیٰ اَرْبَعٍ | و بعضی از آنها بر چهارپا راه میروند؛ |
| يَخْلُقُ اللّهُ ما يَشاءُ | خداوند هر چه را بخواهد میآفریند؛ |
| اِنَّ اللّهَ عَلیٰ كُلِّ شَىْءٍ قَديرٌ (45) | که او بر هر کاری تواناست. |
| لَقَدْ اَنْزَلْنا آياتٍ مُبَيِّناتٍ | مسلّماً آیاتی روشنگر را نازل کردهایم. |
| وَاللّهُ يَهْدى مَنْيَشاءُ اِلیٰ صِراطٍ مُسْتَقيمٍ(46) | و خدا هر که را بخواهد به راهی راست هدایت میکند |
تعبیر این آیات در استخاره با قرآن
خوب است به شرطی که:
- آیا ندیدهای که خدا، ابری را به حرکت درمیآورد، سپس میان آن ذراتش، پیوند میدهد، آنگاه آن را انبوه میگرداند؛ پس قطرات باران را میبینی که از لابلای آن خارج میشود؛ و از آسمان، از کوههای ابر، تگرگ را فرو میفرستد؛ و نهایتاً با آن، به هر کس بخواهد آسیب میرساند و خطر آن را از هر که بخواهد دور میکند؛