سوره شعراء آیات 192 تا 227 - تذکرات الهی به پیامبر اکرم
این نوشتار حاوی سوره شعراء آیات 192 تا 227 از قرآن کریم، حاوی پند و اندرزهای الهی به پیامبر اکرم (ص) و مردم است. خداوند در این آیات، قرآن را کلام خود معرفی میکند و از پیامبر میخواهد تا اقوام و خویشاوندان نزدیک خود را هشدار دهد. همچنین به پیامبر توصیه میکند تا در برابر مؤمنان فروتن باشد و از خداوند در برابر مشکلات یاری بجوید. این آیات همچنین به ماهیت شیاطین و تأثیر آنها بر افراد گناهکار و دروغگو اشاره دارد و مؤمنان را از پیروی از گمراهان برحذر میدارد.
| وَ اِنَّهو لَتَنْزيلُ رَبِّ الْعالَمينَ (192) | همانا این قرآن توسّط خدای جهانیان نازل شدهاست |
| نَزَلَ بِهِ الرّوحُ الْاَمينُ (193) | فرشتهی روحالامین - جبرئیل- آن را بر قلب تو، نازل کرده |
| عَلیٰ قَلْبِكَ لِتَكونَ مِنَ الْمُنْذِرينَ (194) | تا از هشداردهندگان باشی |
| بِلِسانٍ عَرَبِىٍّ مُبينٍ (195) | به زبان عربی روشن |
| وَ اِنَّهو لَفى زُبُرِ الْاَوَّلينَ (196) | و قطعاً پیام قرآن در کتابهای گذشتگان نیز هست |
| اَوَ لَمْ يَكُنْ لَهُمْ آيَةً | آیا این نشانه برای آنان کافی نیست |
| اَنْ يَعْلَمَهو عُلَماءُ بَنى اِسْرائيلَ (197) | که دانشمندان بنیاسرائیل، آن را میشناسند؟ |
| وَ لَوْ نَزَّلْناهُ عَلیٰ بَعْضِ الْاَعْجَمينَ (198) | و اگر آن قرآن را بر غیر عربزبان نازل کرده بودیم |
| فَقَرَاَهو عَلَيْهِمْ ما كانوا بِهى مُؤْمِنينَ (199) | و آن را برایشان خوانده بود، به آن ایمان نمیآوردند |
| كَذٰلِكَ سَلَكْناهُ فى قُلوبِ الْمُجْرِمينَ (200) | این گونه پیامِ آن را در دل مجرمان راه دادیم |
| لايُؤْمِنونَ بِهى حَتّیٰ يَرَوُا الْعَذابَ الْاَليمَ (201) | ولی به آن ایمان نمیآورند تا آن عذاب دردناک را ببینند |
| فَيَأْتِيَهُمْ بَغْتَةً وَ هُمْ لايَشْعُرونَ (202) | مجازات ناگهانی میرسد و آنان غافلگیر میشوند |
| فَيَقولوا هَلْ نَحْنُ مُنْظَرونَ (203) | سپس میگویند: «آیا مهلتی به ما داده خواهد شد؟ |
| اَفَبِعَذابِنا يَسْتَعْجِلونَ (204) | یا برای مجازات ما عجله میکنند؟» |
| اَفَرَاَيْتَ اِنْ مَتَّعْناهُمْ سِنينَ (205) | آیا میدانی اگر آنان را سالها بهرهمند نماییم |
| ثُمَّ جاءَهُمْ ما كانوا يوعَدونَ (206) | سپس آن مجازاتی که به آنان وعده داده شده، برسد |
| ما اَغْنیٰ عَنْهُمْ ما كانوا يُمَتَّعونَ (207) | آنچه از آن بهره میبردند، به حالشان سودی نمیبخشد |
| وَ ما اَهْلَكْنا مِنْ قَرْيَةٍ | و هیچ شهر و دیاری را نابود نکردیم، |
| اِلّا لَها مُنْذِرونَ (208) | مگر آنکه هشدار دهندگانی داشتند |
| ذِكْریٰ وَ ما كُنّا ظالِمينَ (209) | برای تذکّر دادن به آنان و ما هرگز ستمکار نبودیم |
| وَ ما تَنَزَّلَتْ بِهِ الشَّياطينُ (210) | و این قرآن را، شیطانها فرود نیاوردهاند |
| وَ ما يَنْبَغى لَهُمْ وَ ما يَسْتَطيعونَ (211) | زیرا شایسته آنان نیست و توانایی آن را هم ندارند |
| اِنَّهُمْ عَنِ السَّمْعِ لَمَعْزولونَ (212) | آنها از شنیدن اخبار آسمانی، عزل شده اند |
| فَلا تَدْعُ مَعَ اللّهِ اِلٰهًا آخَرَ | پس با اللّه، خدایی دیگر را نخوان، |
| فَتَكونَ مِنَ الْمُعَذَّبينَ (213) | که مجازات شوی |
| وَ اَنْذِرْ عَشيرَتَكَ الْاَقْرَبينَ (214) | اقوام و خویشان نزدیک خود را هشدار ده |
| وَ اخْفِضْ جَناحَكَ | و تواضع و فروتنی داشته باش |
| لِمَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنينَ (215) | برای مؤمنانی که از تو پیروی کردند |
| فَاِنْ عَصَوْكَ فَقُلْ | و اگر نافرمانی کردند، بگو: |
| اِنّى بَرىءٌ مِمّا تَعْمَلونَ (216) | «به راستی از آنچه میکنید، بیزارم» |
| وَ تَوَكَّلْ عَلَى الْعَزيزِ الرَّحيمِ (217) | و بر آن توانای مهربان توکّل کن |
| اَلَّذى يَراكَ حينَ تَقومُ (218) | همان کس که چون برای عبادت برمیخیزی، تو را میبیند |
| وَ تَقَلُّبَكَ فِى السّاجِدينَ (219) | و حرکات تو را در میان سجدهکنندگان، مشاهده میکند |
| اِنَّهو هُوَ السَّميعُ الْعَليمُ (220) | که تنها اوست خدای شنوای دانا |
| هَلْ اُنَبِّئُكُمْ عَلیٰ مَنْ تَنَزَّلُ الشَّياطينُ (221) | آیا به شما خبردهم شیاطین برچه کسانی فرود میآیند؟ |
| تَنَزَّلُ عَلیٰ كُلِّ اَفّاكٍ اَثيمٍ (222) | بر هر دروغگویِ تهمت زنندهیِ گنهکار فرود میآیند |
| يُلْقونَ السَّمْعَ وَ اَكْثَرُهُمْ كاذِبونَ (223) | که به شیاطین گوش میدهند و بیشترشان دروغگویند |
| وَ الشُّعَراءُ يَتَّبِعُهُمُ الْغاوونَ (224) | و گمراهان، از افراد خیال پرداز پیروی میکنند |
| اَلَمْ تَرَ اَنَّهُمْ فى كُلِّ وادٍ يَهيمونَ (225) | آیا ندیدهای که آنان در هر موضوعی سرگردانند؟ |
| وَ اَنَّهُمْ يَقولونَ ما لايَفْعَلونَ (226) | و اینکه آنان میگویند ولی خودشان عمل نمیکنند؟ |
| اِلَّا الَّذينَ آمَنوا وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ | مگر کسانی که ایمان آوردند و کارهای شایسته انجام دادند |
| وَ ذَكَرُوا اللّهَ كَثيرًا | و خدا را بسیار یاد کردند |
| وَ انْتَصَروا مِنْ بَعْدِ ما ظُلِموا | و از مردم خود دفاع میکنند، پس از آنکه به آنان ستم شد |
| وَ سَيَعْلَمُ الَّذينَ ظَلَموا | و کسانی که ستم کردند، به زودی خواهند دانست |
| اَیَّ مُنْقَلَبٍ يَنْقَلِبونَ (227) | چگونه بازگشتی خواهند داشت! |
تعبیر این آیات در استخاره با قرآن
بد است، توجه داشته باشد:
- آیا میدانی اگر بدکاران را سالها از رفاه و آسایش بهرهمند نماییم، سپس آن مجازاتی که به آنان وعده داده شده، برسد، آنچه از آن بهره میبردند، به حالشان سودی نمیبخشد؟ پس با اللّه، خدایی دیگر را نخوان که مجازات میشوی ؛ اقوام و خویشان نزدیک خود را هشدار ده و تواضع و فروتنی داشته باش؛ بر خدای توانای مهربان، توکّل کن، همان کس که چون برای عبادت برمیخیزی، تو را میبیند و حرکات تو را در میان سجدهکنندگان، مشاهده میکند که تنها اوست خدای شنوای دانا