نقطه

سوره أحزاب آیات 9 تا 20 - نظر مؤمنین و منافقین در مورد جنگ احزاب

محمد سهیلی پورمحمد سهیلی پور
۱۲/۰۷/۱۴۰۲

این صفحه شامل سوره أحزاب آیات 9 تا 20 از کلام الله مجید است که به بیان نظر مؤمنین و منافقین در مورد جنگ احزاب می‌پردازد. این آیات به تشریح وقایع تاریخی مربوط به جنگ احزاب و آزمایش سختی که مؤمنان در آن مواجه شدند، می‌پردازد. همچنین واکنش‌ متفاوت مؤمنین و منافقین در برابر این واقعه مهم تاریخ اسلام بیان شده است. خواندن این آیات برای درک بهتر روحیات و افکار مختلف در برابر جنگ بسیار آموزنده است.

يا اَيُّهَا الَّذينَ آمَنوا اذْكُروا نِعْمَةَ اللّهِ عَلَيْكُمْای کسانی که ایمان آورده‌اید، نعمت خدا بر خودتان را یاد کنید؛
اِذْ جاءَتْكُمْ جُنودٌهنگامی که سپاهیانی به سوی شما آمدند،
فَاَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ ريحًا وَ جُنودًا لَمْ تَرَوْهاآنگاه بر ضدّ آنان، بادی فرستادیم و لشکریانی که نمی‌دیدند،
وَ كانَ اللّهُ بِما تَعْمَلونَ بَصيرًا (9)‏و همواره خدا به آنچه انجام می‌دهید بیناست
اِذْ جائوكُمْ مِنْ فَوْقِكُمْ وَ مِنْ اَسْفَلَ مِنْكُمْهنگامی‌که از بالادست و از پایین‌دست شما آمدند
وَ اِذْ زاغَتِ الْاَبْصارُ وَ بَلَغَتِ الْقُلوبُ الْحَناجِرَو هنگامی‌که چشم‌ها از ترس خیره شد و جان‌ها به گلوگاه‌ها رسید
وَ تَظُنّونَ بِاللّهِ الظُّنونَا (10)‏و به خدا گمان‌های ناروا می‌بردید
هُنالِكَ ابْتُلِیَ الْمُؤْمِنونَآنجا بود که مؤمنان، امتحان شدند
وَ زُلْزِلوا زِلْزالًا شَديدًا (11)‏و سخت تکان خوردند و به خود آمدند
وَ اِذْ يَقولُ الْمُنافِقونَ وَ الَّذينَ فى قُلوبِهِمْ مَرَضٌو هنگامی‌که منافقان و بیماردلان می‌گفتند:
ما وَعَدَنَا اللّهُ وَ رَسولُهو اِلّا غُرورًا (12)‏«خدا و فرستاده‌اش جز دروغ و فریب به ما وعده ندادند»
وَ اِذْ قالَتْ طائِفَةٌ مِنْهُمْ يا اَهْلَ يَثْرِبَو هنگامی‌که گروهی از آنان گفتند: «ای مردم مدینه!
لامُقامَ لَكُمْ فَارْجِعواجای ماندن شما نیست، جنگ خطرناکی است، باز گردید.»
وَ يَسْتَأْذِنُ فَريقٌ مِنْهُمُ النَّبِیَّو گروهی دیگر از آنان از پیامبر اجازه مرخّصی می‌خواستند
يَقولونَ اِنَّ بُيوتَنا عَوْرَةٌ وَ ما هِیَ بِعَوْرَةٍبا این بهانه که:«خانه‌های ما بی‌حفاظ است»، ولی بی‌حفاظ نبود!
اِنْ يُريدونَ اِلّا فِرارًا (13)‏آنها فقط می‌خواستند از جنگ فرار کنند
وَ لَوْ دُخِلَتْ عَلَيْهِمْ مِنْ اَقْطارِهاو اگر سپاه کفّار از اطراف آن شهر، بر آنها وارد می‌شدند
ثُمَّ سُئِلُوا الْفِتْنَةَ لَآتَوْهاو از آنان درخواست خیانت می‌شد، به سوی آنها می‌رفتند
وَ ما تَلَبَّثوا بِها اِلّا يَسيرًا (14)‏و در پیوستن به دشمن، جز کمی، درنگ نمی‌کردند
وَ لَقَدْ كانوا عاهَدوا اللّهَ مِنْ قَبْلُدر حالی که قبلاً با خدا پیمان بسته بودند که در جنگ
لايُوَلّونَ الْاَدْبارَ وَ كانَ عَهْدُ اللّهِ مَسْئولًا (15)‏پشت نکنند و پیمان الهی همواره بازخواست دارد
قُلْ لَنْ يَنْفَعَكُمُ الْفِرارُبگو: «هرگز فرار به شما سودی نمی‌بخشد
اِنْ فَرَرْتُمْ مِنَ الْمَوْتِ اَوِ الْقَتْلِاگر از مرگ یا کشته‌شدن فرار کنید،
وَ اِذًا لاتُمَتَّعونَ اِلّا قَليلًا (16)‏در آن حال نیز، جز زمان اندکی بهره‌مند نمی‌شوید»
قُلْ مَنْ ذَا الَّذى يَعْصِمُكُمْ مِنَ اللّهِبگو: «کیست آن که شما را از تقدیر الهی نگه ‌دارد
اِنْ اَرادَ بِكُمْ سوءًا اَوْ اَرادَ بِكُمْ رَحْمَةًاگر برایتان مصیبت یا رحمتی را بخواهد؟»
وَلايَجِدونَ لَهُمْ مِنْ‌دونِ اللّهِ وَلِيًّا وَلانَصيرًا (17)‏و برای خود در برابر خدا یار و یاوری را نمی‌یابند
قَدْ يَعْلَمُ اللّهُ الْمُعَوِّقينَ مِنْكُمْخداوند از میان شما، کارشکنان را به خوبی می‌شناسد
وَ الْقائِلينَ لِاِخْوانِهِمْ هَلُمَّ اِلَيْناو کسانی که به برادرانشان می‌گویند: «نزد ما بیایید»
وَ لايَأْتونَ الْبَأْسَ اِلّا قَليلًا (18)‏و جز اندکی به سراغ جنگ نمی‌آیند
اَشِحَّةً عَلَيْكُمْدر حالی که نسبت به شما بخل و حرص دارند
فَاِذا جاءَ الْخَوْفُ رَاَيْتَهُمْ يَنْظُرونَ اِلَيْكَهر گاه بترسند، آنان را می‌بینی که به تو می‌نگرند
تَدورُ اَعْيُنُهُمْدر حالی که چشمانشان از ترس می‌چرخد
كَالَّذى يُغْشیٰ عَلَيْهِ مِنَ الْمَوْتِمانند کسی که از مرگ بیهوش شده !
فَاِذا ذَهَبَ الْخَوْفُ سَلَقوكُمْ بِاَلْسِنَةٍ حِدادٍ اَشِحَّةً عَلَى الْخَيْرِولی وقتی ترس از بین برود، شما را با زبانی تند و خشن، به خاطر اموال وغنایمی که به آن حرص دارند، نیش‌می‌زنند؛
اُولٰئِكَ لَمْ يُؤْمِنوا فَاَحْبَطَ اللّهُ اَعْمالَهُمْآنان ایمان نیاوردند، خدا هم اعمالشان را تباه کرد
وَ كانَ ذٰلِكَ عَلَى اللّهِ يَسيرًا (19)‏و این، بر خدا آسان است
يَحْسَبونَ الْاَحْزابَ لَمْ يَذْهَبوامی‌پندارند که دسته‌های دشمن، هنوز نرفته‌اند؛
وَ اِنْ يَأْتِ الْاَحْزابُو اگر دسته‌های دشمن بیایند،
يَوَدّوا لَوْ اَنَّهُمْ بادونَ فِى الْاَعْرابِدوست داشتند که آنها در میان بادیه‌نشین‌ها بودند؛
يَسْاَلونَ عَنْ اَنْبائِكُمْو فقط درباره‌ی خبرهای شما پرس و جو کنند؛
وَ لَوْ كانوا فيكُمْ ما قاتَلوا اِلّا قَليلًا (20)‏و اگر در لشگر شما بودند، جز اندکی جنگ نمی‌کردند.

تعبیر این آیات در استخاره با قرآن

بد است :

  • ای کسانی که ایمان آورده‌اید، نعمت خدا بر خودتان را یاد کنید؛ آنان که ایمان نیاوردند، خدا اعمالشان را تباه کرد

استخاره با قرآن

دسترسی سریع به سایر سوره ها و آیات قرآن