سوره سبأ آیات 10 تا 14 - بخشی از ماجرای حضرت داوود و پسرش، حضرت سلیمان
این نوشتار شامل سوره سبأ آیات 10 تا 14 از قرآن کریم، داستان حضرت داوود و پسرش حضرت سلیمان را بازگو میکند. خداوند به حضرت داوود فضل بزرگی ارزانی داشت و آهن را برای وی نرم گردانید. باد را مطیع حضرت سلیمان نمود، همچنین جنیان را در خدمت ایشان قرار داد. اما هنگام مرگ حضرت سلیمان، جز موریانهای که عصای وی را میخورد، کسی از آن آگاه نشد. این آیات، لطف الهی بر انبیا و فضل ویژۀ ایشان را بیان میدارد.
| وَ لَقَدْ آتَيْنا داوودَ مِنّا فَضْلًا | همانا به داوود از جانب خویش فضل بزرگی بخشیدیم |
| يا جِبالُ اَوِّبى مَعَهو وَ الطَّيْرَ | که گفتیم:«ای کوهها و ای پرندگان، در تسبیح با او، هم صدایی کنید |
| وَ اَلَنّا لَهُ الْحَديدَ (10) | و برای او آهن را نرم گرداندیم» |
| اَنِ اعْمَلْ سابِغاتٍ وَ قَدِّرْ فِى السَّرْدِ | به داوود گفتیم:«زرههای کامل بساز و بافت آنها را یکنواخت کن |
| وَ اعْمَلوا صالِحًا اِنّى بِما تَعْمَلونَ بَصيرٌ (11) | و کار شایسته انجام دهید که من به اعمال شما بینا هستم» |
| وَ لِسُلَيْمانَ الرّيحَ | و باد را تحت فرمان سلیمان قرار دادیم؛ |
| غُدُوُّها شَهْرٌ وَ رَواحُها شَهْرٌ | که هر صبح و عصر، راهی یک ماهه را طّی میکرد؛ |
| وَ اَسَلْنا لَهو عَيْنَ الْقِطْرِ | و چشمهی مس را برایش جاری ساختیم |
| وَ مِنَ الْجِنِّ مَنْ يَعْمَلُ بَيْنَ يَدَيْهِ بِاِذْنِ رَبِّهى | و بعضی از جنّیان، به اذن الهی، نزد او کار میکردند ؛ |
| وَ مَنْ يَزِغْ مِنْهُمْ عَنْ اَمْرِنا | و هر کدام از آنان، که از فرمان ما، سرپیچی میکرد؛ |
| نُذِقْهُ مِنْ عَذابِ السَّعيرِ (12) | از عذاب سوزان، به او میچشاندیم |
| يَعْمَلونَ لَهو ما يَشاءُ مِنْ مَحاريبَ وَ تَماثيلَ | هرچه میخواست، برایشمیساختند، از معابد و مجسّمهها |
| وَ جِفانٍ كَالْجَوابِ وَ قُدورٍ راسِياتٍ | و ظروفی بزرگ مانند حوضچه و دیگهایی پابرجا؛ |
| اِعْمَلوا آلَ داوودَ شُكْرًا | ای خاندان داوود! شکر کنید |
| وَ قَليلٌ مِنْ عِبادِیَ الشَّكورُ (13) | ولی عدّهی کمی از بندگانم، شکرگزارند |
| فَلَمّا قَضَيْنا عَلَيْهِ الْمَوْتَ | سپس چون بر "سلیمان" مرگ را مقرّر داشتیم |
| ما دَلَّهُمْ عَلیٰ مَوْتِهى | هیچکس آن جنّیان را، از مرگ او آگاه نکرد، |
| اِلّا دابَّةُ الْاَرْضِ تَأْكُلُ مِنْسَاَتَهو | جز موریانهای که عصایش را میخورد؛ |
| فَلَمّا خَرَّ تَبَيَّنَتِ الْجِنُّ اَنْ لَوْ كانوا يَعْلَمونَ الْغَيْبَ | هنگامی که به زمین افتاد، جنّیان پی بردند که اگر غیب میدانستند، |
| ما لَبِثوا فِى الْعَذابِ الْمُهينِ (14) | در آن رنج خفّتبار، نمیماندند. |
تعبیر این آیات در استخاره با قرآن
خوب است به شرطی که:
- همانا به شکرگزاران، فضل بزرگی بخشیدیم و گفتیم: « کار شایسته انجام دهید که من به اعمال شما بینا هستم»، ولی عدّهی کمی از بندگانم، شکرگزارند