سوره فصلت آیات 40 تا 46 - رفتار و گفتار کافران و تذکرات الهی
این نوشتار شامل سوره فصلت آیات 40 تا 46 از قرآن کریم است که به بیان رفتار و گفتار کافران و همچنین تذکرات و انذار الهی در این زمینه میپردازد. این آیات ضمن تأکید بر علم و آگاهی خداوند از اعمال بندگان، به بیان ویژگیهای کافران و پاسخ به شبهات آنان درباره قرآن کریم میپردازد. همچنین یادآور میشود که هرکس مسئول اعمال خویش است و خداوند هرگز به بندگان ستم نمیکند.
| اِنَّ الَّذينَ يُلْحِدونَ فى آياتِنا لايَخْفَوْنَ عَلَيْنا | کسانی که در آیات الهی کجروی میکنند، از ما پنهان نیستند. |
| اَفَمَنْ يُلْقیٰ فِى النّارِ خَيْرٌ | آیا کسی که در آتش افکنده میشود، بهتر است، |
| اَمْ مَنْ يَأْتى آمِنًا يَوْمَ الْقِيامَةِ | یا کسی که روز قیامت، در امن و امان میآید؟ |
| اِعْمَلوا ما شِئْتُمْ اِنَّهو بِما تَعْمَلونَ بَصيرٌ (40) | هرچه میخواهید بکنید، او به آنچه میکنید بیناست |
| اِنَّ الَّذينَ كَفَروا بِالذِّكْرِ لَمّا جاءَهُمْ | کسانی که وقتی ذکر -قرآن- برایشان آمد، کفر ورزیدند، |
| وَ اِنَّهو لَكِتابٌ عَزيزٌ (41) | ندانستند که آن کتابی ارجمند و نفوذناپذیر است |
| لايَأْتيهِالْباطِلُمِنْبَيْنِ يَدَيْهِ وَلامِنْخَلْفِهى | در حال و آینده، هیچ گونه باطلی در آن راه ندارد؛ زیرا |
| تَنْزيلٌ مِنْ حَكيمٍ حَميدٍ (42) | از طرف حکیمی نازل شده، که شایسته ستایش است |
| ما يُقالُ لَكَ | ای محمّد، به تو سخنی گفته نمیشود، |
| اِلّا ما قَدْ قيلَ لِلرُّسُلِ مِنْ قَبْلِكَ | مگر آنچه به پیامبران پیش از تو، گفته شد: |
| اِنَّ رَبَّكَ لَذو مَغْفِرَةٍ | «همانا خدای تو، برای توبه کاران، صاحب آمرزش، |
| وَ ذو عِقابٍ اَليمٍ (43) | و برای مجرمان، صاحب کیفری، دردناک است» |
| وَ لَوْ جَعَلْناهُ قُرْآنًا اَعْجَمِيًّا | و اگر قرآن را به زبانی غیر عربی، قرار میدادیم |
| لَقالوا لَوْلا فُصِّلَتْ آياتُهو | میگفتند: «چرا آیات آن به عربی بیان نشده، |
| اَ اَعْجَمِیٌّ وَ عَرَبِیٌّ | آیا قرآنی عجمی، برای ملّتی عرب، نازل شده !؟» |
| قُلْ هُوَ لِلَّذينَ آمَنوا هُدًى وَ شِفاءٌ | بگو: «این قرآن برای اهلِ ایمان، هدایت و درمان است |
| وَ الَّذينَ لايُؤْمِنونَ فى آذانِهِمْ وَقْرٌ | و کسانی که ایمان نمیآورند، در گوشهایشان سنگینی است؛ |
| وَ هُوَ عَلَيْهِمْ عَمًى | و آن قرآن، با وجود آیات روشنگر، برایشان نامفهوم است؛ |
| اُولٰئِكَ يُنادَوْنَ مِنْ مَكانٍ بَعيدٍ (44) | گویا آنان از جایی دور، صدا زده میشوند» |
| وَ لَقَدْ آتَيْنا موسَى الْكِتابَ فَاخْتُلِفَ فيهِ | و به موسیٰ کتاب آسمانی دادیم، امّا در آن اختلاف شد |
| وَ لَوْلا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَبِّكَ | و اگر وعدهی مهلت پیشین از جانب خدای تو نبود، |
| لَقُضِیَ بَيْنَهُمْ | میان آنها داوری میشد، |
| وَ اِنَّهُمْ لَفى شَكٍّ مِنْهُ مُريبٍ (45) | و آنان، سخت دربارهی آن، در تردیدند |
| مَنْ عَمِلَ صالِحًا فَلِنَفْسِهى | هر کس کار شایسته انجام دهد، به سود اوست، |
| وَ مَنْ اَساءَ فَعَلَيْها | و هر کس بدی کند، به خویشتن زیان رسانده |
| وَ ما رَبُّكَ بِظَلّامٍ لِلْعَبيدِ (46) | و خدای تو، نسبت به بندگانش، ستمکار نیست. |
تعبیر این آیات در استخاره با قرآن
خوب است :
- همانا خدای تو، برای توبه کاران، صاحب آمرزش، و برای مجرمان، صاحب کیفری، دردناک است؛ هر کس کار شایسته انجام دهد، به سود اوست، و هر کس بدی کند، به خویشتن زیان رسانده و خدای تو، نسبت به بندگانش، ستمکار نیست.