سوره نوح آیات 1 تا 28 - آموزش اسلام از زبان حضرت نوح - آثار استغفار
در این مقاله، سوره نوح آیات 1 تا 28 از کلام الله مجید به همراه ترجمه فارسی آن آمده است. این سوره بیانگر دعوت حضرت نوح از قوم خود به سوی توحید و پرستش خداوند متعال است. حضرت نوح قوم خود را با نرمی و مهربانی به پرهیز از بتپرستی و گناه دعوت میکند و از عذاب الهی به آنها هشدار میدهد. اما متأسفانه قوم او از پذیرش حق سرباز میزنند. در پایان، حضرت نوح از خداوند میخواهد تا هیچ کافری را بر روی زمین باقی نگذارد و خداوند نیز دعای ایشان را مستجاب می نماید.
| بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحيمِ | به نام خدایی که مهرش بسیار است و همیشگی |
| اِنّا اَرْسَلْنا نوحًا اِلیٰ قَوْمِهى اَنْ اَنْذِرْ قَوْمَكَ | ما نوح را بسوی قومش فرستادیم که: «به قومت هشدار ده، |
| مِنْ قَبْلِ اَنْ يَأْتِيَهُمْ عَذابٌ اَليمٌ (1) | پیش از آنکه مجازاتی دردناک به سراغشان بیاید» |
| قالَ يا قَوْمِ اِنّى لَكُمْ نَذيرٌ مُبينٌ (2) | نوح گفت:«ای قوم، من برایتان هشداردهندهای آشکارم |
| اَنِ اعْبُدُوا اللّهَ وَ اتَّقوهُ وَ اَطيعونِ (3) | که خدا را بپرستید، از او حساب برید و مرا اطاعت کنید |
| يَغْفِرْ لَكُمْ مِنْ ذُنوبِكُمْ | تا خداوند بعضی از گناهانتان را بیامرزد؛ |
| وَ يُؤَخِّرْكُمْ اِلیٰ اَجَلٍ مُسَمًّى | و مرگ شما را تا مدّتی معیّن، به تأخیر اندازد؛ |
| اِنَّ اَجَلَ اللّهِ اِذا جاءَ | که مهلت الهی وقتی بیاید ، |
| لايُؤَخَّرُ لَوْ كُنْتُمْ تَعْلَمونَ (4) | تأخیر نخواهد داشت، اگر آگاهی داشته باشید» |
| قالَ رَبِّ اِنّى دَعَوْتُ قَوْمى لَيْلًا وَ نَهارًا (5) | آنگاه دعا کرد: «خدایا، من قوم خود را شب و روز دعوت کردم |
| فَلَمْ يَزِدْهُمْ دُعائى اِلّا فِرارًا (6) | ولی دعوتم غیر از گریز از حق چیزی بر آنان نیفزود |
| وَ اِنّى كُلَّما دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَ لَهُمْ | و هر بار که دعوتشان کردم تا گناهان ایشان را بیامرزی ، |
| جَعَلوا اَصابِعَهُمْ فى آذانِهِمْ | انگشتان خود را در گوشهایشان قرار دادند؛ |
| وَاسْتَغْشَوْا ثِيابَهُمْ | و لباسهایشان را بر سرکشیدند؛ |
| وَ اَصَرّوا وَ اسْتَكْبَرُوا اسْتِكْبارًا (7) | و پافشاری نموده و بسیار سرکشی کردند |
| ثُمَّ اِنّى دَعَوْتُهُمْ جِهارًا (8) | علاوه بر این، من آنان را آشکارا دعوت کردم |
| ثُمَّ اِنّى اَعْلَنْتُ لَهُمْ وَ اَسْرَرْتُ لَهُمْ اِسْرارًا (9) | سپس آشکار و پنهان، پیام الهی را کاملاً برای آنان بیان کردم |
| فَقُلْتُ اسْتَغْفِروا رَبَّكُمْ | پسگفتم:«از خدا آمرزش بخواهید، |
| اِنَّهو كانَ غَفّارًا (10) | که او بسیار آمرزنده است» |
| يُرْسِلِ السَّماءَ عَلَيْكُمْ مِدْرارًا (11) | تا از آسمان بر شما باران مداوم بفرستد |
| وَ يُمْدِدْكُمْ بِاَمْوالٍ وَ بَنينَ | و شما را با داشتن اموال و پسران یاری کند؛ |
| وَيَجْعَلْ لَكُمْ جَنّاتٍ وَ يَجْعَلْ لَكُمْ اَنْهارًا (12) | و برای شما در بهشت باغها و نهرهایی قرار دهد. |
| ما لَكُمْ لاتَرْجونَ لِلّهِ وَقارًا (13) | چرا شما برای خداوند، «عظمت» قائل نیستید؟ |
| وَ قَدْ خَلَقَكُمْ اَطْوارًا (14) | با آنکه خدا شما را به شکلهای گوناگون آفریده، |
| اَلَمْ تَرَوْا | آیا تأمّل نکردید؛ |
| كَيْفَ خَلَقَ اللّهُ سَبْعَ سَماواتٍ طِباقًا (15) | که چگونه خدا، هفت آسمان را، در طبقاتی آفریده؟ |
| وَ جَعَلَ الْقَمَرَ فيهِنَّ نورًا | و ماه نورانی را در میان آنها قرار داده؛ |
| وَ جَعَلَ الشَّمْسَ سِراجًا (16) | و خورشید را چراغی فروزان، نموده است؟ |
| وَ اللّهُ اَنْبَتَكُمْ مِنَ الْاَرْضِ نَباتًا (17) | مسلّماً خدا شما را -همچون گیاهی- از زمین رویانده است |
| ثُمَّ يُعيدُكُمْ فيها | سپس شما را به زمین باز میگرداند؛ |
| وَ يُخْرِجُكُمْ اِخْراجًا (18) | و قطعاً دوباره شما را زنده کرده و بیرون میآوَرَد |
| وَ اللّهُ جَعَلَ لَكُمُ الْاَرْضَ بِساطًا (19) | و خدا برایتان زمین را، وسعت داد |
| لِتَسْلُكوا مِنْها سُبُلًا فِجاجًا (20) | تا در راههایی گستردهی آن، رفت و آمد کنید» |
| قالَ نوحٌ رَبِّ اِنَّهُمْ عَصَوْنى وَ اتَّبَعوا مَنْ | نوح گفت:«خدایا، آنان از من سرپیچی کرده و از کسی پیروی کردند |
| لَمْ يَزِدْهُ مالُهو وَ وَلَدُهو اِلّا خَسارًا (21) | که مال و فرزندش جز زیان، بر او چیزی نیفزودند |
| وَ مَكَروا مَكْرًا كُبّارًا (22) | و بر ضدّ من، حیلهای بسیار بزرگ، به کار بردند» |
| وَ قالوا لاتَذَرُنَّ آلِهَتَكُمْ | و مشرکان گفتند: «خدایان خود را رها نکنید؛ |
| وَ لاتَذَرُنَّ وَدًّا وَ لاسُواعًا | و هرگز «وَدّ» و «سُواع» رها نکنید |
| وَ لايَغوثَ وَ يَعوقَ وَ نَسْرًا (23) | و نیز، «یغوث» و «یعوق» و «نَسر» را » [i] |
| وَ قَدْ اَضَلّوا كَثيرًا | چون واقعاً بسیاری را گمراه کردند؛ |
| وَ لاتَزِدِ الظّالِمينَ اِلّا ضَلالًا (24) | و برای ستمکاران جز گمراهی میفزا |
| مِمّا خَطيئاتِهِمْ اُغْرِقوا فَاُدْخِلوا نارًا | آنها به سبب خطاها و گناهانشان غرق شدند و در آتشی وارد شدند؛ |
| فَلَمْ يَجِدوا لَهُمْ مِنْ دونِ اللّهِ اَنْصارًا (25) | در نتیجه، برای خود در برابر خدا، یاورانی نیافتند |
| وَ قالَ نوحٌ رَبِّ | و باز نوح گفت: «خداوندا، |
| لاتَذَرْ عَلَى الْاَرْضِ مِنَ الْكافِرينَ دَيّارًا (26) | از کافران احدی را بر روی زمین باقی نگذار[ii] |
| اِنَّكَ اِنْ تَذَرْهُمْ يُضِلّوا عِبادَكَ | که اگر رهایشان کنی، آنان بندگانت را گمراه میکنند؛ |
| وَ لايَلِدوا اِلّا فاجِرًا كَفّارًا (27) | و جز فرزندان پلیدکار و بسیار ناسپاس، از خود بجانمیگذارند |
| رَبِّ اغْفِرْ لى وَ لِوالِدَیَّ | خداوندا ، من و پدر و مادرم را بیامرز ؛ |
| وَ لِمَنْ دَخَلَ بَيْتِیَ مُؤْمِنًا | و نیز هر کسی که با ایمان در سرایِ من وارد شود؛ |
| وَ لِلْمُؤْمِنينَ وَ الْمُؤْمِناتِ | و همه ی مردان و زنان مؤمن را بیامرز؛ |
| وَ لاتَزِدِ الظّالِمينَ اِلّا تَبارًا (28) | و برای ستمکاران جز تباهی میفزا». |
[i] بنا به حدیثی از امام صادق(ع) که در تفسیر المیزان نقل شده، این نامها که مشرکان بر بتها گذاشته بودند، نام پنج تن از بندگان صالح خداوند، قبل از نوح بوده است که پس از مرگ، از مجسمه پیکر آنان، بتها ساخته و برایشان نذر مینمودند و کمکم همان محل، به عبادتگاه قوم نوح تبدیل میشود و مقبرهی همان صالحان، بتکدههایی میشوند، و عبادت آنها، جایگزین عبادت الهی میگردد.
[ii] منظور از «الأرض» در این آیه، سرزمین قوم نوح است، نه تمام زمین. این طوفان محلی بوده و از زمین و آسمان، آب به شکل باران و جوشش ، به سطح زمین می رسید. منظور از کوه «جودیّ» هم، کوهی پر برکت است که گفته شده، همان رشته کوه «آرارات» است.
تعبیر این آیات در استخاره با قرآن
خوب است به شرطی که:
- چرا شما برای خداوند، «عظمت» قائل نیستید؟ با آنکه خدا شما را به شکلهای گوناگون آفریده؛ آیا تأمّل نکردید که چگونه خدا، هفت آسمان را، در طبقاتی آفریده؟ و ماه نورانی را در میان آنها قرار داده و خورشید را چراغی فروزان، نموده است؟ مسلّماً خدا شما را -همچون گیاهی- از زمین رویانده است سپس شما را به زمین باز میگرداند و قطعاً دوباره شما را زنده کرده و بیرون میآوَرَد ؛ خدا برایتان زمین را، وسعت داد تا در راههایی گستردهی آن، رفت و آمد کنید» پس این دعا را بخوانید: «خدایا، من و پدر و مادرم را بیامرز و نیز هر کسی که با ایمان در سرایِ من وارد شود و همهی مردان و زنان مؤمن را بیامرز و برای ستمکاران جز تباهی میفزا».