سوره بقره آیات 196 تا 203 - دستورات مربوط به حج
در این مقاله، ترجمه فارسی سوره بقره آیات 196 تا 203 را مطالعه خواهیم کرد. این آیات به مراسم حج و احکام مربوط به آن میپردازد. در ادامه، خداوند به مومنان دستور میدهد زیارت حج و عمره را خالصانه به پایان برسانند و در صورتی که از انجام حج بازداشته شوند، هدایایی را که برای آنها آسان است ببخشند.
| وَ اَتِمُّوا الْحَجَّ وَ الْعُمْرَةَ لِلّهِ | حجّ و عمره را، خالصانه برای خدا به پایان برسانید؛ |
| فَاِنْ اُحْصِرْتُمْ | پس اگر از حجّ بازداشته شدید، |
| فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْیِ | آنچه را از قربانی که آسان باشد، ذبح کنید؛ |
| وَ لاتَحْلِقوا رُئوسَكُمْ حَتّیٰ يَبْلُغَ الْهَدْیُ مَحِلَّهو | و سر خود را نتراشید تا قربانی به محلّ خود برسد؛ |
| فَمَنْ كانَ مِنْكُمْ مَريضًا | ولی هر کس از شما که بیمار باشد، |
| اَوْ بِهى اَذًى مِنْ رَأْسِهى | یا در سرش ناراحتی، داشته باشد، میتواند سر را بتراشد؛ |
| فَفِدْيَةٌ مِنْ صِيامٍ اَوْ صَدَقَةٍ اَوْ نُسُكٍ | آنگاه در عوض آن، روزهای بگیرد یا صدقه دهد یا قربانی کند؛ |
| فَاِذا اَمِنْتُمْ فَمَنْ تَمَتَّعَ بِالْعُمْرَةِ اِلَى الْحَجِّ | و هنگامیکه ایمنی یافتید، هرکس از عمره درآید و به حج برسد، |
| فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْیِ | آنچه برایش ممکن باشد، از قربانی ذبح کند؛ |
| فَمَنْ لَمْ يَجِدْ فَصِيامُ ثَلاثَةِ اَيّامٍ فِى الْحَجِّ | امّا کسی که قربانی نیافت، سه روز در ایّام حج روزه بگیرد، |
| وَ سَبْعَةٍ اِذا رَجَعْتُمْ تِلْكَ عَشَرَةٌ كامِلَةٌ | و هفت روز هنگامیکه برگشتید، که این ده روز کامل میشود؛ |
| ذٰلِكَ لِمَنْ لَمْ يَكُنْ اَهْلُهو حاضِرِى الْمَسْجِدِ الْحَرامِ | این برای کسی است که خانوادهاش ساکن مکّه نباشد؛ |
| وَ اتَّقُوا اللّهَ وَ اعْلَموا اَنَّ اللّهَ شَديدُ الْعِقابِ (196) | و تقوای الهی داشته باشید و بدانید که خدا سختکیفر است (196) |
| اَلْحَجُّ اَشْهُرٌ مَعْلوماتٌ | حج ماههایی معیّن دارد: «شوّال»، «ذیقعده»، «ذیحجّه»؛ |
| فَمَنْ فَرَضَ فيهِنَّ الْحَجَّ | هر کس در این ماهها حج را بجا آورد، بداند که: |
| فَلا رَفَثَ وَ لافُسوقَ وَ لاجِدالَ فِى الْحَجِّ | «آمیزش جنسی»، «سخن زشت» و «مجادله» در حج روا نیست؛ |
| وَ ما تَفْعَلوا مِنْ خَيْرٍ يَعْلَمْهُ اللّهُ | و هر کار نیکی انجام دهید، خداوند به آن آگاه است؛ |
| وَ تَزَوَّدوا فَاِنَّ خَيْرَ الزّادِ التَّقْویٰ | و توشه برگیرید که بهترین توشه، همان تقواست؛ |
| وَ اتَّقونِ يا اُولِى الْاَلْبابِ (197) | و تقوای الهی داشته باشید، ای خردمندان (197) |
| لَيْسَ عَلَيْكُمْ جُناحٌ | بر شما گناهی نیست، |
| اَنْ تَبْتَغوا فَضْلًا مِنْ رَبِّكُمْ | که از فضل الهی بخواهید و در ایّام حج کار یا تجارتی بکنید ؛ |
| فَاِذا اَفَضْتُمْ مِنْ عَرَفاتٍ | سپس چون از سرزمینِ «عرفات» روانه شدید، |
| فَاذْكُرُوا اللّهَ عِنْدَ الْمَشْعَرِ الْحَرامِ | خدا را در «مشعر الحرام» یاد کنید؛ |
| وَ اذْكُروهُ كَما هَداكُمْ | و او را به سبب آنکه شما را هدایت کرد، یاد کنید؛ |
| وَ اِنْ كُنْتُمْ مِنْ قَبْلِهى لَمِنَ الضّالّينَ (198) | اگرچه قبلاً از گمراهان بودید (198) |
| ثُمَّ اَفيضوا مِنْ حَيْثُ اَفاضَ النّاسُ | سپس از همان جا که مردم روانه میشوند، بسوی منیٰ حرکت کنید؛ |
| وَ اسْتَغْفِرُوا اللّهَ اِنَّ اللّهَ غَفورٌ رَحيمٌ (199) | و از خدا آمرزش بخواهید؛ که او آمرزنده و مهربان است (199) |
| فَاِذا قَضَيْتُمْ مَناسِكَكُمْ فَاذْكُرُوا اللّهَ | هر گاه مراسم عبادی خود را تمام کردید، خدا را یاد کنید؛ |
| كَذِكْرِكُمْ آباءَكُمْ اَوْ اَشَدَّ ذِكْرًا | همانگونه که از پدرانتان یاد میکنید، یا بیشتر از آن؛ |
| فَمِنَ النّاسِ مَنْ يَقولُ رَبَّنا آتِنا فِى الدُّنْيا | و بعضی از مردم میگویند: «خداوندا، در دنیا به ما ثروت بده»؛ |
| وَ ما لَهو فِى الْـآخِرَةِ مِنْ خَلاقٍ (200) | و آنان در آخرت هیچ بهرهای ندارند. (200) |
| وَ مِنْهُمْ مَنْ يَقولُ رَبَّنا آتِنا فِى الدُّنْيا حَسَنَةً | و بعضی از آنان میگویند: «خدایا، در دنیا به ما نیکی بده[i] |
| وَ فِى الْـآخِرَةِ حَسَنَةً | و در آخرت به ما نیکی ده ؛ |
| وَ قِنا عَذابَ النّارِ (201) | و ما را از عذاب آتش حفظ نما» (201) |
| اُولٰئِكَ لَهُمْ نَصيبٌ مِمّا كَسَبوا | همهی آنان، از آنچه کردهاند، بهرهای مناسب دارند؛ |
| وَ اللّهُ سَريعُ الْحِسابِ (202) | و خداوند «سریع الحساب» است (202) |
| وَ اذْكُروا اللّهَ فى اَيّامٍ مَعْدوداتٍ | خدا را در روزهایی معیّن -یازده تا سیزده ذیحجه- یاد کنید |
| فَمَنْ تَعَجَّلَ فى يَوْمَيْنِ فَلا اِثْمَ عَلَيْهِ | پس هرکس شتاب کند و اعمال را دو روزه بجا آورد،گناهی ندارد؛ |
| وَ مَنْ تَاَخَّرَ فَلا اِثْمَ عَلَيْهِ | و هرکس هم به تأخیر اندازد، گناهی بر او نیست؛ |
| لِمَنِ اتَّقیٰ وَ اتَّقُوا اللّهَ | اگر با تقوا باشد، و حتماً تقوای الهی داشته باشید؛ |
| وَ اعْلَموا اَنَّكُمْ اِلَيْهِ تُحْشَرونَ (203) | و بدانید که، همهی شما به سوی او بُرده، و جمع میشوید (203) |
[i] تمام آنچه که دنیا طلبان می خواهند، به آنان داده نمیشود، ولی خدا نصیبی از دنیا به آنان می دهد.
تعبیر این آیات در استخاره با قرآن
خوب است به شرطی که:
- در کنار آن، نیکوکاری انجام دهید، خداوند به اعمال شما آگاه است؛ هر کار نیکی توشه سفر شماست در حیات آخرت، پس توشه برگیرید که بهترین توشه، همان تقواست؛