سوره توبه آیات 38 تا 40 - رسیدن به یاری الهی، با گذشتن از رفاه دنیا
این مطلب شامل سوره توبه آیات 38 تا 40 از قرآن کریم است که به موضوع اهمیت یاری رساندن به پیامبر صلی الله علیه و آله و اجتناب از دلبستگی به زندگی دنیا میپردازد. در این آیات، خداوند متعال مؤمنان را به خاطر دلبستگی به زندگی دنیا و کوتاهی در یاری رساندن به پیامبر هشدار میدهد و یادآوری میکند که اگر پیامبر را یاری نکنند، خداوند خود او را یاری خواهد کرد. همچنین به داستان پناه بردن پیامبر و یار ایشان به غار ثور در برابر آزار مشرکان اشاره میشود. در پایان نیز توضیحاتی در مورد ضمایر به کار رفته و معانی مختلف احتمالی این آیات ارائه شده است.
| يا اَيُّهَا الَّذينَ آمَنوا ما لَكُمْ اِذا قيلَ لَكُمُ | ای کسانی که ایمان آوردهاید چرا هنگامی که به شما گفته شود |
| انْفِروا فى سَبيلِ اللّهِ اِثّاقَلْتُمْ اِلَى الْاَرْضِ | «در راه خدا بیرون روید»، به زمین چسبیدهاید ! |
| اَرَضيتُمْ بِالْحَياةِ الدُّنْيا مِنَ الْـآخِرَةِ | آیا به جای آخرت، به زندگی دنیا راضی شدهاید؟ |
| فَما مَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا فِى الْـآخِرَةِ اِلّا قَليلٌ (38) | ولی بدانید،کالای زندگی دنیا در برابر آخرت ناچیز است |
| اِلّا تَنْفِروا يُعَذِّبْكُمْ عَذابًا اَليمًا | اگر بیرون نروید، به مجازاتی دردناک گرفتار میشوید |
| وَ يَسْتَبْدِلْ قَوْمًا غَيْرَكُمْ | و خداوند گروهی غیر از شما را به جای شما میآورد |
| وَ لاتَضُرّوهُ شَيْئًا | و به او زیانی نمیرسانید بلکه خودتان زیانکار میشوید، |
| وَ اللّهُ عَلیٰ كُلِّ شَىْءٍ قَديرٌ (39) | و خدا بر هر کاری تواناست |
| اِلّا تَنْصُروهُ فَقَدْ نَصَرَهو اللّهُ | اگر شما پیامبر را یاری نکنید، قطعاً خدا او را یاری کرد، |
| اِذْ اَخْرَجَهُ الَّذينَ كَفَروا ثانِیَ اثْنَيْنِ | آن هنگامکه کافران، او و همراهش را از «مکّه» بیرون کردند؛ |
| اِذْ هُما فِى الْغارِ | هنگامیکه آن دو نفر، در غار پنهان بودند، |
| اِذْ يَقولُ لِصاحِبِهى لاتَحْزَنْ اِنَّ اللّهَ مَعَنا | پیامبر به همراهش گفت: «غمگین نباش که خدا با ماست» |
| فَاَنْزَلَ اللّهُ سَكينَتَهو عَلَيْهِ | به این خاطر، خداوند آرامشی الهی بر او فرستاد؛ |
| وَ اَيَّدَهو بِجُنودٍ لَمْ تَرَوْها | و او را با سپاهیانی که شما نمیدیدید، نیرو داد[i] |
| وَ جَعَلَ كَلِمَةَ الَّذينَ كَفَرُوا السُّفْلیٰ | و سخن منکرانِ حقیقت را بیارزش نمود؛ |
| وَ كَلِمَةُ اللّهِ هِیَ الْعُليا | و سخن خداست که بالاترین سخن است؛ |
| وَ اللّهُ عَزيزٌ حَكيمٌ (40) | و او توانای حکیم است. |
[i] اغلب مفسرین و تاریخ نگاران گفتهاند، نفر دیگری که همراه پیامبر، در آن غار بود، "ابوبکر" است. در این آیه هفت بار ضمیر «ه» به کار رفته است. مفسرین و شارحین قرآن در مرجع این ضمایر دیدگاه یکسانی ندارند و بر همین اساس از این آیه، معانی گوناگونی میتوان دریافت کرد. خوبست اهل تحقیق در این موضوع تدبر و اندیشه نمایند. برای درک معنای «کلمة الذین کفروا» به آیه 30 سورهی انفال نگاه کنید.
تعبیر این آیات در استخاره با قرآن
بد است، توجه داشته باشد:
- ای کسانی که ایمان آوردهاید، چرا هنگامی که به شما گفته شود «در راه خدا بیرون روید»، به زمین چسبیدهاید آیا به جای آخرت، به زندگی دنیا راضی شدهاید؟ ولی بدانید،کالای زندگی دنیا در برابر آخرت ناچیز است ، اگر بیرون نروید، به مجازاتی دردناک گرفتار میشوید و خداوند گروهی غیر از شما را به جای شما میآورد و به او هیچ زیانی نمیرسانید بلکه خودتان زیانکار میشوید، و خدا بر هر کاری تواناست